مجموعه اشعار زیبا در مدح و ثنای پیامبر حضرت محمد (ص)

اشعار زیبا در مدح پیامبر اکرم ازشاعران بزرگ

شاعران بسیاری برای توصیف خصایل نیکوی پیامبر دست به قلم شده و اشعار زیبا در مدح پیامبر نوشته اند. در این نوشته مجموعه زیباترین شعرها در مدح پیامبر گردآوری شده است.

حضرت محمد (ص) پیامبر صلح و مهربانی، بنیانگذار اسلام و آخرین پیامبر می باشد که دین یکتا پرستی را ترویج داد و قرآن معجزه الهی در زمان ایشان اتفاق افتاد که به صورت وحی به ایشان می رسید.

فضائل و صفات اخلاقی ایشان بسیار گسترده و وسیع است و در همه عرصه ها و دوره ها شاعران و مداحان بسیاری سعی داشته اند تا با سرودن اشعاری گوشه ای از فضائل آن حضرت را بیان کنند.

ولادت حضرت محمد در روز 12 ربیع الاول می باشد که در سال 1400 با روز یک شنبه، 2 آبان 1400 مصادف شده است. در این مطلب ما گزیده ای از اشعار زیبا در مدح پیامبر حضرت محمد (ص) را که توسط شاعران برجسته سروده شده را جمع آوری نموده ایم تا در روز ولادت حضرت محمد ص مورد استفاده شما عزیزان قرار بگیرد.

اشعار زیبا از شاعران بزرگ در مدح و ثنای پیامبر حضرت محمد (ص)

غزل حافظ در مدح پیامبر

 ستاره ای بدرخشید و  ماه مجلس شد

دل رمیده  ما  را  رفیق   و مونس  شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط  ننوشت

به غمزه مسئله  اموز  صد  مدَرس   شد

به بوی او  دل   بیمار  عاشقان  چو  صبا

فدای عارض نسرین و چشم  نرگس  شد

به صدر مصطبه ام می نشاند اکنون دوست

گدای  شهرنگه کن که  میر  مجلس  شد

خیال  آب  خضر  بست  و جام  اسکندر

به جرعه نوشی سلطان  ابوالفوارس  شد

طرب  سرای  محبَت  کنون  شود معمور

که طاق  ابروی یارمنش  مهندس  شد

لب  از  ترَشح  می  پاک  کن  برای  خدا

که  خاطرم  به هزاران گنه موسوس  شد

کرشمه  تو  شرابی   به عاشقان  پیمود

که  علم  بی خبر افتاد و عقل بی حس شد

چو زر عزیز وجودست نظم  من  آری

قبول دولتیان  کیمیای  این  مس   شد

ز  راه   میکده   یاران   عنان   بگردانید

چرا که حافظ ازین راه رفت و مفلس شد

شعر در مدح پیامبر

شعر زیبای سعدی در مدح و ثتای پیامبر، حضرت محمد مصطفی

ماه فرو ماند از جمال محمد

سرو نباشد به اعتدال محمد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

در نظر قدر با کمال محمد

وعده‌ ی دیدار هر کسی به قیامت

لیله‌ی اسری شب وصال محمد

آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی

آمده مجموع در ظلال محمد

عرصه‌ ی گیتی مجال همت او نیست

روز قیامت نگر مجال محمد

و آن همه پیرایه بسته جنت فردوس

بو که قبولش کند بلال محمد

همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد

تا بدهد بوسه بر نعال محمد

شمس و قمر در زمین حشر نتابند

نور نتابد مگر از جمال محمد

شاید اگر آفتاب و ماه نتابند

پیش دو ابروی چون هلال محمد

چشم مرا تا به خواب دید جمالش

خواب نمی‌گیرد از خیال محمد

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

عشق محمد بس است و آل محمد

اشعار زیبا در مدح پیامبر حضرت محمد ص

اشعار مولانا در وصف حضرت محمد

شعر زیبا از مثنوی معنوی مولانا در مدح پیامبر حضرت محمد ص

باد در مردم هوا و آرزوست

چون هوا بگذاشتی پیغام هوست

خوش بود پیغامهای کردگار

کو ز سر تا پای باشد پایدار

خطبهٔ شاهان بگردد و آن کیا

جز کیا و خطبه‌های انبیا

    زانک بوش پادشاهان از هواست

بارنامهٔ انبیا از کبریاست

از درمها نام شاهان برکنند

نام احمد تا ابد بر می‌زنند

نام احمد نام جملهٔ انبیاست

  چونک صد آمد نود هم پیش ماست

شعر زیبا از مثنوی معنوی مولانا در مدح پیامبر حضرت محمد ص

حرف قرآن را بدان که ظاهریست

زیر ظاهر باطنی بس قاهریست

زیر آن باطن یکی بطن سوم

که درو گردد خردها جمله گم

بطن چارم از نبی خود کس ندید

جز خدای بی‌نظیر بی‌ندید

تو ز قرآن ای پسر ظاهر مبین

دیو آدم را نبیند جز که طین

ظاهر قرآن چو شخص آدمیست

که نقوشش ظاهر و جانش خفیست

مرد را صد سال عم و خال او

یک سر مویی نبیند حال او

غزل زیبا از دیوان شمس مولوی در مدح و ثنای پیامبر حضرت محمد ص

نوریست میان شعر احمر

از دیده و وهم و روح برتر

خواهی خود را بدو بدوزی

برخیز و حجاب نفس بردر

آن روح لطیف صورتی شد

با ابرو و چشم و رنگ اسمر

بنمود خدای بی چگونه

بر صورت مصطفی پیمبر

آن صورت او فنای صورت

وان نرگس او چو روز محشر

هر گه که به خلق بنگریدی

گشتی ز خدا گشاده صد در

چون صورت مصطفی فنا شد

عالم بگرفت الله اکبر

شعر مولانا در مدح پیامبر

هله پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد

هله پیوسته دل عشق ز تو شادان باد

غم پرستی که تو را بیند و شادی نکند

همه سرزیر و سیه کاسه و سرگردان باد

چونک سرزیر شود توبه کند بازآید

نیک و بد نیک شود دولت تو سلطان باد

نور احمد نهلد گبر و جهودی به جهان

سایه دولت او بر همگان تابان باد

گمرهان را ز بیابان همه در راه آرد

مصطفی بر ره حق تا به ابد رهبان باد

آن خیال خوش او مشعله دل‌ها باد

وان نمکدان خوشش بر زبر این خوان باد

کمترین ساغر بزم خوش او شد کوثر

دل چون شیشه ما هم قدح ایشان باد

شمس تبریز تویی واقف اسرار رسول

نام شیرین تو هر گمشده را درمان باد

شعرهای زیبا از عطار نیشابوری در مدح پیامبر حضرت محمد ص

یک شبی در تاخت جبریل امین

گفت ای محبوب رب العالمین

صد جهان جان منتظر بنشسته‌اند

در گشاده دل به تو در بسته‌اند

هفت طارم را ز دیدارت حیات

تا برآیی زین رواق شش جهات

انبیا را دیده ها روشن کنی

قدسیان را جانها گلشن کنی

اول آدم را که طفل پیرزاد

برگرفت از خاک و لطفش شیر داد

شعر زیبا از شیخ عطار نیشابوری در مدح پیامبر حضرت محمد ص

یک شبی در تاخت جبریل امین

گفت ای محبوب رب العالمین

صد جهان جان منتظر بنشسته‌اند

در گشاده دل بتو در بسته‌اند

هفت طارم را ز دیدارت حیات

تا برآیی زین رواق شش جهات

انبیا را دیده ها روشن کنی

قدسیان را جانها گلشن کنی

اول آدم را که طفل پیرزاد

برگرفت از خاک و لطفش شیر داد

شعر زیبا از محتشم کاشانی در مدح پیامبر حضرت محمد ص

از بس که چهره سوده تو را بر در آفتاب

بگرفته آستان تو را بر زر آفتاب

از بهر دیدنت چو سراسیمه عاشقان

گاهی ز روزن آید و گاه از در آفتاب

گرد سر تو شب پره شب پر زند نه روز

کز رشک آتشش نزند در پر آفتاب

گر پا نهی ز خانه برون با رخ چه مهر

از خانه سر به در نکند دیگر آفتاب

گرد خجالت تو نشوید ز روی خویش

گردد اگر چه ریگ ته کوثر آفتاب

شعر زیبا از عبدالرحمن جامی در مدح پیامبر حضرت محمد ص

مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل

ابرو و خال سیاه تو هلال است و بلال

صورت بینی سیمین تو اشک نبی است

که رُخت گشته دو نیمه است ازو ماه مثال

طرف رویت به خط سبز بود لوح کلیم

که برو کرده یدالله رقم آیات جمال

شعر زیبا در مدح پیامبر حضرت محمد ص

شعر کوتاه زیبا در مدح و ثنای پیامبر حضرت محمد ص

قلب مکه می تپد بی اختیار

مکه سرتا پا غرور و افتخار

رخت نو پوشیده بر تن روزگار

 در دل او شادمانی بی شمار

کوی و برزنها چراغانی شده

دیده ها از شوق بارانی شده

فرش شد با فرش دیده این زمین

شادمان در آسمان روح الامین

شعر زیبا در مدح پیامبر از خاقانی

امید رحمت است آری، خصوص آن را که در خاطر

ثنای سید مرسل، نبی محترم گردد

محمّأ کز ثنای فضل او برخاک هر خاطر

که بارد قطره ای، در حال، دریای نعم گردد

چو دولت بایدم، تحمید ذات مصطفی گویم

که در دریوزه، صوفی، گِرد اصحاب کرم گردد

اگر تو حکمت آموزی به دیوان محمّد رو

که بو جهل آن بُوَد کو خود به دانش، بوالحکم گردد

شعر زیبا در مدح و ثنای پیامبر حضرت محمد ص

امروز قلب عالم و آدم حرای توست
این کوه نور شاهد حرف خدای توست

مکه دگر برای بزرگیت کوچک است
فریاد کن رسول که دنیا برای توست

اقرأ باسم ربک یا ایها‌الرسول
قران بخوان امین که همین آشنای توست

لات و هبل برای تو تعظیم کرده‌اند
وقتی که قلب سنگی عُزی فدای توست

خورشید و ماه بین دو دست تو دل خوشند
یعنی تمام تکیه عالم عصای توست

بعد از هزار سال دگر می‌ شناسمت
وقتی که جای جای دلم رد پای توست

فریادتان تمام زمین را گرفته است
امروز هر چه می‌شنوم از صدای توست

اشعار زیبا در مدح پیامبر از سنایی

روحی فداک ای محتشم لبیک لبیک ای صنم

ای رای تو شمس‌الضحی وی روی تو بدرالظلم

مایه ده آدم تویی میوۀ دل مریم تویی

همشهری زمزم تویی یا قبلة الله فی العجم

دانم که از بیت‌اللهی شیری بگو یا روبهی

در حضرت شاهنشهی بوالقاسمی یا بوالحکم

شعر زیبا از سنایی غزنوی در مدح و ثنای پیامبر حضرت محمد ص

ای گزیده مر ترا از خلق رب‌العالمین

آفرین گوید همی بر جان پاکت آفرین

از برای اینکه ماه و آفتابت چاکرند

می طواف آرد شب و روز آسمان گرد زمین

خال تو بس با کمال و فضل تو بس با جمال

روی تو نور مبین و رأی تو حبل ‌المتین

نقش نعل مرکب تو قبلهٔ روحانیان

خاکپای چاکرانت توتیای حور عین

مرگ با مهر تو باشد خوشتر از عمر ابد

زهر با یاد تو باشد خوشتر از ماه معین

ای سواری کت سزد گر باشد از برقت براق

برسرش پروین لگام و مه رکاب و زهره زین

بر تن و جان تو بادا آفرین از کردگار

جبرییل از آسمان بر خلق تو کرد آفرین

اشعار در مدح حضرت محمد

شعر زیبا در مدح پیامبر از ناصر خسرو

گزینم قران است و دین محمّد

همین بود ازیرا گزین محمّد

یقینم که من هر دُوان را بورزم

یقینم شود چون یقین محمّد

کلید بهشت و دلیل نعیم

حصار حصین چیست؟ دین محمّد

محمّد رسول خدای است زی ما

همین بود نقش نگین محمّد

شعر در مدح حضرت محمد

شعر زیبا و دلنشین در مدح و ثنای پیامبر حضرت محمد ص

آیه آیه همه جا عطر جنان می آید

وقتی از حُسن تو صحبت به میان می آید

جبرئیلی که به آیات خدا مانوس است

بشنود مدح تو را با هیجان می آید

مي رسي مثل مسيحا و به جسم کعبه

با نفس هاي الهي تو جان می آید

بس که در هر نفست جاذبه‌ ی توحیدی است

ریگ هم در کف دستت به زبان می آید

هر چه بت بود به صورت روی خاک افتاده‌ ست

قبله‌ ی عزت و ايمان به جهان مي آيد

با قدوم تو براي همه‌ی اهل زمين

از سماوات خدا برگ امان مي آيد

نور توحيدي تو در همه جا پيچيده ست

از فراسوي جهان عطر اذان مي آيد

شعر کوتاه زیبا در مدح و ثنای پیامبر حضرت محمد ص

ای آفتاب گردون، تاری شو و متاب

کز برج دین بتافت یکی روشنی آفتاب

آن آفتاب روشن شد جلوه گر که هست

ایمن ز انکساف و مبرّا ز احتجاب

شمس رسل، محمّد مرسل که در ازل

از ما سوی الله آمده ذات وی انتخاب

کل عالم زبانزد است اینکه
مهربانیت حد ندارد مرد
دست در دست آسمان داری
در زمین میتوان تو را گم کرد

مثل موجی که در مدار جهان
ماه آرامش از تو می گیرد
حرف هر مجلسی به زیبایی
عشق با نام تو نمی میرد

نه سوادی که قصه بنویسی
نه سوالی که بی جواب شود
همه را در دل تو روشن کرد
همه را تا که دین کتاب شود

(اقرا) از زندگی بخوان به خدا
دلمان تنگ دل سپردنهاست
اشهد انّ یا رسول الله
اشهد انّ زندگی تنهاست

به دعایت شدید محتاجیم
عصر ما حالِ تازه می خواهد
به خدامان بگو امام زمان
حاضر است و اجازه می خواهد

شعر کوتاه در مدح پیامبر

اي تمام آفرينش خشتي از ايوان تو

علم شرق و غرب عالم سطري از قرآن تو

آسماني ها زميني ها همه مهمان تو

گل کند جان مسيح از غنچه ي خندان تو

خنده ي خورشيد ها از گوهر دندان تو

عقل ها مبهوت تو مجنون تو حيران تو

از عرش ، روی فـرش خدا مستـقـر شدی

با روشنایی ات، شب ما را سحر شدی

تـقـــدیـــر بود، با همه ی مهربانـی ات …

بت های پیــر بتکــده ها را، تبــر شدی

دور مــدار مهــر تـو گــردید،مـاه و مهــر

با یک اشاره، خالق ” شَقُّ القَمَر” شدی

” لَـولَاک ؛ مَـا خَلَقـتُ الاَفلَاک ” یا نـبـــی !

بر هرچه “بود” در دوجهان بود سرشدی

هفت آسمان چو ذره ای از خاک پای توست

بـر آفـریده های زمیـن ، راهـبـر شدی

پیش از بهشــت، نورِ تـو را آفـریـده بـود

تا منـشــأ  و بهانـه ی خـلـق بشــر شـدی

با عشقـت از ازل، گِل “آدم” سرشتـه شـد

از ما سلام بـر تو که فخـر “پــدر” شدی

ماه، فرو مانَد از جمال محمّد

سرو نباشد به اعتدال محمّد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

در نظر قدر، با کمال محمّد

وعده دیدار هر کسی به قیامت

لیله اسری، شب وصال محمّد

شعر در مدح حضرت محمد از نظامی 

محمد کافرینش هست خاکش
هزاران آفرین بر جان پاکش

چراغ افروز چشم اهل بینش
طراز کار گاه آفرینش

سرو سرهنگ میدان وفا را
سپه سالار و سر خیل انبیا را

مرقع بر کش نر ماده‌ای چند
شفاعت خواه کار افتاده‌ای چند

ریاحین بخش باغ صبحگاهی
کلید مخزن گنج الهی

یتیمان را نوازش در نسیمش
از آنجا نام شد در یتیمش

به معنی کیمیای خاک آدم
به صورت توتیای چشم عالم

سرای شرع را چون چار حد بست
بنا بر چار دیوار ابد بست

ز شرع خود نبوت را نوی داد
خرد را در پناهش پیروی داد

اساس شرع او ختم جهانست
شریعت‌ها بدو منسوخ از آنست

جوانمردی رحیم و تند چون شیر
زبانش گه کلید و گاه شمشیر

ایازی خاص و از خاصان گزیده
ز مسعودی به محمودی رسیده

خدایش تیغ نصرت داده در چنگ
کز آهن نقش داند بست بر سنگ

به معجز بدگمانان را خجل کرد
جهانی سنگدل را تنگ دل کرد

چو گل بر آبروی دوستان شاد
چو سرو از آبخورد عالم آزاد

فلک را داده سروش سبز پوشی
عمامش باد را عنبر فروشی

زده در موکب سلطان سوارش
به نوبت پنج نوبت چار یارش

سریر عرش را نعلین او تاج
امین وحی و صاحب سر معراج

ز چاهی برده مهدی را به انجم
ز خاکی کرده دیوی را به مردم

خلیل از خیل تاشان سپاهش
کلیم از چاوشان بارگاهش

برنج و راحتش در کوه و غاری
حرم ماری و محرم سوسماری

گهی دندان بدست سنگ داده
گهی لب بر سر سنگی نهاده

لب و دندانش از آن در سنگ زد چنگ
که دارد لعل و گوهر جای در سنگ

سر دندان کنش را زیر چنبر
فلک دندان کنان آورده بر در

بصر در خواب و دل در استقامت
زبانش امتی گو تا قیامت

من آن تشنه لب غمناک اویم
که او آب من و من خاک اویم

به خدمت کرده‌ام بسیار تقصیر
چه تدبیر ای نبی‌الله چه تدبیر

کنم درخواستی زان روضه پاک
که یک خواهش کنی در کار این خاک

برآری دست از آن بردیمانی
نمائی دست برد آنگه که دانی

کالهی بر نظامی کار بگشای
ز نفس کافرش زنار بگشای

دلش در مخزن آسایش آور
بر آن بخشودنی بخشایش آور

اگر چه جرم او کوه گران است
ترا دریای رحمت بیکرانست

بیامرزش روان آمرزی آخر
خدای رایگان آمرزی آخر

اشعار دوبیتی در وصف پیامبر

بیاورد از حرا قرآن محمد

که رجحان داشت بر باران محمد

اگرچه احمد خیراابشر بود

فراتر بود از انسان  محمد

اشعار دوبیتی در مدح حضرت محمد

محمد اشرف خلق زمین است

دو عالم خلقت او را رهین است

اگر عالم به او توهین نماید

بدان او رحمت اللعالمین است

خورشید عشق را، ره شام و زوال نیست

بر هر دلی که تافت، در آن دل ضلال نیست

در آسمان دلبری و آستان عشق

نور جمال دلبر ما را مثال نیست

ای شاه سوار ملک هستی

سلطان خرد به چیره دستی

ای ختم پیمبران مرسل

حلوای پسین و ملح اول

سر خیل تویی و جمله خیلند

مقصود تویی همه طفیلند

مهر را روشنی از روی تو افروختن است

ماه را حسن ز رخسار تو آموختن است

گُل به پیش گُل رخسار تو ای رشک بِهشت

همچو خاری است که شایسته آن سوختن است

ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.